Zilver met een gouden randje

maart 2018

Bij de start van het eerste debat van de provinciale voorronde van Op weg naar het Lagerhuis zagen Alexander, Anna en ik het meteen: dit kon nog wel eens een heel mooie dag worden! In de vijf minuten voorbereiding die de debaters kregen staken onze SMC’ers de koppen bij elkaar en werd iedereen door aanvoerster Lottie nog even op scherp gezet. Toen de gespreksleider het debat opende stond er een team. Vooropgegaan door Rosalie, die met haar V-rede (speech) iedereen in de zaal omver blies, stortten onze debaters zich vol overgave in de strijd en deze volharding hielden de SMC’ers de hele dag vast. Het zorgde voor kippenvel, want de eerste keer dat je als coaches de puzzelstukjes hun plaats ziet vallen is gewoon heel bijzonder. Tijdens de voorbereiding oefende ons team in twee groepen van vijf, maar vandaag konden de krachten eindelijk echt worden gebundeld, met als resultaat dat voor het eerst echt teamspirit te voelen was.


In het oefenproces maakten de debaters individueel grote stappen, maar ook de kwaliteit van de samenwerking ging met sprongen vooruit. Begin januari oefenden we tegen studenten van de lerarenopleiding van de HvA. De samenwerking met Irene Mols, die op de HvA werkzaam is, was vorig jaar een groot succes en dus hebben ook dit jaar de studenten en de leerlingen van het SMC tegen elkaar gedebatteerd. Voor de SMC’ers was dit een waardevol oefenmoment, want de leraren Nederlands is spé boden flink tegenstand. De totale strijd werd uiteindelijk gewonnen door de HvA. 
Vanaf deze eerste ‘test’ schakelden onze debaters een tandje bij, in de weken die volgden werd dubbel zo hard geoefend en stak ons team veel tijd in het doorgronden van de stellingen. Alle 11 stellingen zijn tot in de kleinste details voorbereid en dat hield dan bijvoorbeeld in dat Alexander eerst een kort hoorcollege over de bestuurslagen van ons land moest geven. Als je wilt debatteren over de stelling ‘De commissaris van de koning moet rechtstreeks door de bevolking worden gekozen’, moet je eerst wel weten wat precies de functie is van deze bestuurder en ja, dat is taaie kost! 
Gelukkig konden we deze slopende sessies soms afsluiten met een gezellige avondmaaltijd en op deze momenten werd echt gewerkt aan het groepsgevoel. 
Op donderdag 22 februari bleek na drie wedstrijdrondes dat het SMC-team bij de beste vier scholen van de dag hoorde en dit wakkerde het fanatisme van Alexander, Anna en mij extra aan; als je eenmaal in de halve finale staat, dan wil je ook door! We probeerden het hoofd koel te houden richting het team (‘we zien wel hoe ver we komen’) maar ondertussen.. In de halve finale troffen we het Comenicus College, de school waartegen we ook vorig jaar deze ronde speelden. Onze samenwerking was iets beter dan die van de tegenstander en onze debaters veroverden met hun humor de harten van de juryleden: winst!

In de finale moesten we onze meerdere erkennen in het SG Huizermaat. Al voordat de jury haar beslissende commentaar had gegeven, hadden we al ingeschat dat we van deze school niet gingen winnen. Echter, toen we toch de punten kregen voor ‘meeste invalshoeken’, ‘beste onderbouwing van argumenten’ en ‘geloofwaardig gebruik van (persoonlijke) voorbeelden’ – alle inhoudelijke punten van het scoreformulier – werd het toch nog spannend. Helaas kwamen we een puntje tekort voor de overwinning. Toen bleek dat we voor de tweede plek een mooie zilveren beker kregen, voelde het verlies al snel als een kleine overwinning; tweede van Noord-Holland is helemaal niet gek! Ons ‘zilver’ kreeg bovendien nog een gouden randje. Rosalie werd door de jury uitgeroepen tot beste redenaar. Zij versloeg speechers van veertien andere scholen met een dijk van een V-Rede over misstanden in hulporganisaties. ‘Een heel complete speech, waarin alles klopt’, zo sprak de jury en daar waren wij het natuurlijk heel erg mee eens. Het mooie van het strijden in een team is dat ieder individueel succes ook een beetje als een groepsoverwinning voelt. Niet anders was het toen Raymon midden op de dag hoorde dat hij was toegelaten was tot de studie geneeskunde. Geen enkele bijdrage hadden we daaraan geleverd, maar toch leidde het tot een flinke portie groepsblijdschap. 

'Vannacht kon ik niet slapen en toen ben ik in mijn bed voor iedereen een peptalk gaan verzinnen.’ Toen Raymon ’s avonds vertelde hoe de zenuwen zijn nachtrust in de weg hadden gezeten, moesten we allemaal keihard lachen. Het Lagerhuis doet gekke dingen met je, zoals dat je speciale skills ontwikkelt om in drie seconden een klaslokaal om te bouwen tot een geschikte debatopstelling, dat je als docent Nederlands opeens een groep hysterische tieners aan het coachen bent bij hun kledingkeuze, dat je je voorneemt lief te zijn voor debatterende brugpiepers, maar dat je ze dan uiteindelijk toch met de grond gelijk maakt (‘ze bleken minder schattig dan gedacht), dat je op een normale donderdagochtend opeens vanaf de bijrijdersstoel aanwijzingen over de route in het oor van je docent Nederlands aan het blèren bent, dat en nog veel meer. We hebben gebouwd aan een heel nieuw team dit jaar en het was weer een feest! Lottie, Joy, Rosalie, Blom, Alexandra, Mira, Veronique, Maroza, Raymon, Jarno en Qi, bedankt voor jullie energie, enthousiasme en gezelligheid!

We zijn enorm trotse coaches!
Lisa van Tongeren en Alexander Auerbach

 

« ga terug